توفیق اجباری

دیشب تا صبح خوابم نبرد . ساعت شیش صبح بیدار شدم و مختصر صبحونه ای خوردم و آماده

شدم که برم کلاس رانندگی . خیلی سختم بود که روز جمعه , هنوز هوا روشن نشده , با کلی

بی خوابی پاشم برم کلاس .

اما دوست نداشتم بد قول بشم .

وقتی شروع کردم به قدم زدن و اولین نسیم خنک پیچید لای موهام و صورتم رو نوازش کرد

به خودم گفتم خوب شد که زدم بیرون .

خیابون کسی نبود ,

این شد که فرصت شد آروم تر قدم بردارم و راحت تر به در و دیوارا نگاه کنم .

چیزایی به چشمم خورد که جون میدادن برای عکاسی ولی دوربینم همراهم نبود .

مثلا تابلوی قدیمی یه کوچه روی دیوار سیمانیه قدیمی اون کوچه به اسم کوچه ی گلها

یا مثلا بنر خیلی خیلی قدیمی معرفی یه مغازه که از جنس سیمان بود و خیلی جالب بود .

یا ساختمونای قدیمی که پر از پنجره و ایوون بود و حیاطش درخت داشت .

از این خونه ویلایی های فسیل شده .

اونقدری محو زیبایی های شهری که مدت هاست توش زندگی میکنیم , شدم که واقعا

نفهمیدم کی رسیدم .

بنظر من گاهی وقتا چشما رو باید از رنگ ولعاب های مصنوعی شهر , دور کرد و فقط زیبایی

ها رو دید ...

آلبالوی ترش...