دوباره نوشتن

از امروز می خواهم بنویسم.هر روز ، همین جا. از هرچیز و هرکسی که بشود چیزی درباره آن نوشت.

نوشتن مخاطب می خواهد.مخاطب هم باید گوش داشته باشد،آنهم از نوع شنوا.اگر هم همراه گوش خرده هوشی هم باشد که چه بهتر.مخاطب علاوه برگوش مفت و خرده هوش باید وقت و حوصله هم داشته باشد آنهم به مقدارزیاد . آنقدر زیاد که بتواند اراجیف هم بخواند، نه تنها بخواند که خوشش هم بیاید، طوریکه رغبت کندتا بار دیگر و بارهای دیگر هم به این صفحه سر بزند، بخواند ،خوشش بیاید و حتی ترغیب شود که نظری هم در باره نوشته ها بدهد.

مخاطب علاوه بر هوش وگوش و وقت ،احتمالا باید چیزهای دیگری هم داشته باشد که بتواند انگیزه ای قابل توجه در من ایجاد کند تا علیرغم نداشتن وقت و حوصله و ذوق و پشتکار و خیلی از چیزهای لازم دیگر برای نوشتن، از خیلی از کارهای مورد علاقه ام بزنم و یکی دوساعتی چیز هایی بنویسم که نه ارزش نوشتن داردو نه خواندن ولی با انگیزه ای که از او می گیرم این کار را برای خودم هم خواستنی بنمایم و هم شدنی ،هرچند تکرای و همیشگی مثل مشق شب.

البته یادم رفت بگویم مخاطب مذکور اگر خاص هم باشد که چه بهتر .چه بسا همین مخاطب های خاص جرقه پدید امدن شاهکار های ادبی ماندگاری هم شده باشند. هر چند مخاطب خاصی که چنین قدرت داشته باشد بسیارکم است ولی نویسنده وراج معمولی وبا ذوق اگر کمی به ذهن خلاق خود فشار بیاورد می تواند با بال و پر دادن به یک مخاطب معمولی هم مخاطب خاص بسازد و در کنار برگ نمودن مخاطبش خود نیز رشد و تعالی یافته و به نگارنده ای خاص تبدیل شود.
این وبلاگ تحت همچین شرایطی دارد پا می گیرد. وراجی که دلش می خواهد بنویسد و سودای نویسندگی در سر دارد.مخاطب خاصی که قرار است همراهش باشد و بخواندش و حتی در کنارش بنویسد، نظر بدهد ، انگیزه ایجاد کند، رشد دهد ، رشد کند، یاد دهد و یاد بگیرد، حتی در مواقعی بتواند خود جای نویسنده قرار بگیرد و از متکلمش مخاطب بسازد

باد

آلبالوی ترش...