چه کسی پنیر مرا جا به جا کرد ؟

اخیرا به دو تا از ویژگی های بدم پی بردم :

اول _ اینکه خیلی آدم افراطی و تفریطی هستم و این موضوع خیلی جاها به ضررم تموم شده .

دوم _ اینکه موفقیت ها و شکست هام رو جار میزنم . البته بیشتر موفقیت ها

به قول دکتر رجبی انگار خیلی زیاد به پذیرفته شدن توسط دیگران نیاز دارم .

باید هر جور شده برای حل این دو مورد دست به کار شم .

البته برای حل مورد دوم بیشتر دست بکار شدم .

اینطوری که میخوام تو گروه ها نظر بدم یا وقتی میخوام از کار مثبتی که در روز کردم چیزی

بگم قبلش از خودم میپرسم واقعا لازمه چنین کاری کنم ؟

گفتن من علمی به کسی اضافه میکنه ؟

به نظرم اینطوری حسادت بقیه رو نسبت به خودم بیشتر نمیکنم ؟

دشمن تراشی نمیکنم ؟

و با این سوالات به این نتیجه میرسم که سکوت کنم . الان سه چهار روزی میشه که نه تنها

تو دنیای واقعی , بلکه تو دنیای مجازی هم ساکت تر شدم !

و چه آرامشی داره این سکوت .

*عنوان یکی از بهترین کتاباییه که خوندم . که بهم یاد داد در برابر تغییر مقاومت نکنم .